Saturday, December 22, 2018

अमेरिका ९

अमेरिका ९

इथली विमान तळ मी आधी सांगितल्या प्रमाणे खूप मोठी आहेत (आता खूप मोठं खूप मोठं हे सांगून पण खूप दमलो) आणि इथून तिथे जाईला बहुतेक करून विमान बदलावं लागत , म्हणजे पळापळ नुसती. गेल्या आठवड्यात मी जेव्हा ओक्लाहोमा ला कॅरी हून आलो तेव्हा कॅरीला बर्फ होता आणि सगळ्या फ्लाईट्स कॅन्सल. दुसऱ्या दिवशी थोडा (अधिक)गोंधळ होताच, माझी फ्लाईट २ तास डीले , त्या मुळे पुढली फ्लाईट चुकली आणि मला विमानात चढायच्या आधी पुढली फ्लाईट बदल्याच कळलं, म्हणजे त्यांनीच मेसेज केला. 

उतरलो तर कळलं कि पुढली फ्लाईट १५ मिनटात सुटणार दार बंद होयला पाच मिनटं होती आणि इथे,  माणसं नसतात ना हो विचारायला , मग तो बोर्ड बघा तुमचं विमान कुठल्या गेट वरून सुटणार ते पहा .... (त्या होम अलोन मध्ये नाही का तो मुलगा भलतीकडेच जातो? ते अगदी खरंय....  ) आणि पळा .... (रोज नॅशनल पार्क ला धावण्याचा हा एक फायदा नक्की झाला ) , माझ्या नशिबाने दुसरं विमान अगदी जवळूनच सुटणार होत, आपल्याला इथे एवढी कल्पना येत नाही, पण इथे बहुतेक विमान तळांवर ६० ते ७० गेट परत टर्मिनल अनेक, मी धावत माझ् विमान पकडायला गेलो आणि त्या बाईला (जी बाई तुमचा बोर्डिंग पास बघून विमानात सोडते आणि अगदीच विमानाच्या तोंडापाशी असते तिला ) सांगितलं कि माझं विमान वाटेत बदलल.... तिला कळलंच नाही ...एक तर मी असाही खूप फास्ट बोलतो त्यात धावत आलो होतो त्यात विमान सुटेल हि भीती त्या मुळे आणिक धड धड.  .. विमान बद्दल म्हणजे? तिने विचारलं मी त्या वेळेला जितकं शांत पणे सांगता येईल तितक्या शांत पणे, सगळं सांगितलं कि काल बर्फ .... फ्लाईट कॅन्सल .. आज उशीर .... वाटेत मेसेज कि कनेक्टिंग फ्लाईट वेगळी .... ए शिवराम गोविंद नाव सांग .... असं ओर्डेरली च्या थाटात त्या कॉम्पुटर कडे बघून म्हणाली, मला परत नाव विचारायचं तास कारण न्हवत कारण तिथे दोनच माणस फ्लाईट पकडायची बाकी असल्याचा दाखवत होती, एक जेम्स का जिम आणि दुसरा सागर सुधाकर कुलकर्णी असं ठळक दिसत होत ... माझ्या पाठी जिम का जेम्स (शांत पणे ) उभा होता  , म्हणजे सागर कुलकर्णी हाच,  हे डोनाल्ड ट्रम्प पण सांगू शकला असता ... असो . तर तिला म्हंटल मला बोर्डिंग पास घेता आला नाही कारण मी पळत इथे आलो कारण विमान सुटणार होत. खिडकी क्रमांक ३ वर जा असं तत्सम काही तरी बोलली, मी म्हंटल कुठे आहे ती खिडकी? , आता जातो बोर्डिंग पास छापतो आणि देतो लगेच आणून तुला. ते विमान जरा थांबून ठेव, कारण त्या खिडकी समोर दहा माणसं होती ... थांब म्हणाली मी फोन करते तिकडे,  आणि  तिनेच परवानगी काढून मला जा असाच म्हणाली बोर्डिंग पास शिवाय. त्या सौथवेस्ट मध्ये सीट नंबर नसतो कुठेही बसा असत, त्या मुळे मला फावल .... मी बसलो आणि पाच मिनटात विमान आणि मी सुटके श्वास सोडला... 

तर सांगायचं असं कि इतकी विमान इतकी विमान तळ इतके गेट्स इतके प्रवासी .... सगळं नीट सुरळीत . पण मला प्रश्न पडतो कि अशी धावपळ करायला म्हाताऱ्या माणसांना कस जमणार? पण इथे म्हातारी माणसं खूप फिरतात त्यांना आधी चढायला वगैरे मिळत आणि व्हील चेर असते, पण जे थोडे असतील म्हातारे ते? ते काय करत असतील? म्हणजे ज्यांना व्हील चेर लागत नसेल तसे बरे असतील पण धावू न शकणारे , ते काय करत असतील? हा प्रश्न मला फार पडतो. पण फिरतात बाबा, खूप आजी आजोबा दिसतात , तसे तब्येत राखून असतात , बरं वाटत बघून, आनंदी दिसतात आणि बहुतेक करून जोडीने असतात . म्हातारी माणस इथे खूप ऍक्टिव्ह असतात , म्हणजे मी जिथे आलो आहे तिथे ती बाई ६६ वर्षांची आहे CFO आहे आणि रोज २०० किलोमीटर प्रवास करते स्वतः गाडी चालवते .  नऊ नातवंड आहेत , एकदम चपळ, छोटीशी आहे पाच फूट पण नसेल आणि एकदम कडक.   म्हणजे कडक नाही रे, कडक मास्तर सारखी.  मालक तेवढाच असेल (कडक आणि म्हातारा ).  सगळेच म्हातारे , रिटायर कुणीच होत नाही वाटत. 

काल उबर केली तर एक साठीची बाई होती, मी बसल्यावर उबर बंद केलं, नातवाला पिकअप करायचं म्हणाली सुनेला ख्रिसमस पार्टीला जायचं आहे, मुलाला उशीर होणारे, मग तुला ड्रॉप करेन आणि घरी, मग वाटलं तर परत अँप चालू. ती म्हणाली कि म्हणून तिला उबर आवडत , हवं तेव्हा काम करा , नाहीतर बंद ... म्हणजे आजी च्या वयाच्या बायका पण सर्रास काम करतात आणि आनंदी असतात , म्हणूनच  असतील म्हणा . 

आज पण उबर वाला थोडा वयस्कर होता , बिटकॉइन बद्दल बोलला , माझ्याकडे करोड नाहीत, पण पै पै करून कसे करोड होतील ते बघायला हवं. असं म्हणून बरेच इंटरेस्टिंग बोलत होता. चाइनीस , अमेरिकन आणि भारतीय ह्या बद्दल बरच ज्ञान होत , वयाने जास्त असल्या मुळे अनुभव पण असेल .... 

थोडं विषयांतर झालं विमान आणि एकदम म्हातारी माणसं , पण एकदोनदा म्हातारी ऐरहोस्टेस पण होती आणि ह्या खेपेस नेहमी सारखी म्हातारी माणस पण दिसली विमानतळावर आणि उबर ला पण चार वेळा थोडी वयस्क माणस होती परत मी जिथे जातोय तिथे पण अशीच ६० उलटलेली दिसली म्हणून असेल , हा देश नवीन आहे तसा,  पण माणसं म्हातारी दिसतात .... काय कनेक्शन ठाऊक नाही पण लिहावंसं वाटलं म्हणून लिहिलं 



Wednesday, December 19, 2018

अमेरिका ८

अमेरिका ८ 

तेजाब मध्ये अनिल कपूर एक डायलॉक मारतो कि नासिक हो या मुंबई लडकी पटाने का फॉर्मुला एक हि होता हय तारिका  अलग .... असा काय सस ..... मी खूप वेळा म्हणालोय कि आपण खूप वेगळे आहोत ...आज असं म्हणतो कि आपण वेगळे आहोत पण तरी थोडे शेम टू शेम आहोत 


त्यांच्या बातम्या शेम आपल्यागत , एकदम बडा चढाके, त्यांचे बुद्धी जीवी पण तसेच, येऊ द्या बाहेरच्यांना येऊ द्या, (म्ह्णून तो ट्रम्प झिंकला).  TV वर ads जास्त ... पण तरी आपण खूप वेगळे ..... ही लोक ९०% मांसाहारी आपण दाखवायला ९०% शाकाहारी (आणि उरलेले सरकार नाही म्हणत म्हणून गाय खाणारी) .......  ही लोक माश्याला अन अंड्याला मांसाहार समजत नाहीत म्हणजे सगळं कोकण शाकाहार . मला कुणीतरी विचारलं कि तू व्हेज आहेस का? मी म्हंटल मला चिकन , टर्की आवडत नाही मासे आवडतात अंडी रोज खातोय इथे, अजून तरी एक प्लेट गायची ऑर्डर नाही दिलीये. तर you are veg म्हणाला. इथे मिळेल तेव्हा मासा खातो पण ताजा नाहीच .... असो मी पणा आला फार .... गुण नाही पण वाण आला ह्यांचा ....वाण कसली येते त्यांच्या एका बुटात आपलं शु रॅक येईल.

तर मला आत्त्ता कळलं कि आपण यूरोप च्या जवळ असून अमेरिकन का? मला स्वतःला यूरोप फार आवडतं एक तर माझी पहिली फेरी तिथली आणि थोडा अधिक फिरलोय म्हणून ...  इथे आपल्या सारखंच (मुंबई सोडल्यास) बशी किव्हा ट्रेन नाहीत स्वतःची गाडी हवी .... फरक म्हणजे इथे नियम पाळतात ...... दुसरं असं कि स्वतःच्या खूप प्रेमात,  सगळेच शाह रुख एकदम कॉन्फिडन्ट आगाऊ , आपण एक कवच पांघरून फिरतो आतून सगळेच शाहरुख आगाऊ ..लोक येडे वगैरे ... पण एक महत्वाचा फरक यूरोप मध्ये आणि इथे असा कि यूरोपात लोक सुट्ट्या घेतात इथे लोक खूप राबतात , म्हणजे की जिथे गेलो तिथे लोक खूप रजा घेताना नाही पाहिली ...मी आत्ता ओक्लाहोमा ला आहे तिथे शनिवार अर्धा दिवस हापिस चालू , आता बोला .

ओक्लाहोमा वरून आठवलं ... केदार म्हणाला होता you can't pay me enough to shift to oklahama त्यांना इतिहासाचं नाही ... आज मी ज्या ठिकाणी आलो त्या मालकाने  (मी ज्या कंपनीत कन्सल्टन्सी करता आलो आहे ते, माणूस खूप श्रीमंत आहे  )मला सोडताना एक थोडं ह्या सिटी बद्दल सांगितलं , (इथे राज्य पण ओक्लाहोमा आणि शहर पण तेच नाव सगळंच ते....)हे शहर १८८९ साली जन्माला आलं  आणि केए दिवशी एक तोफ उडवून जावं मजा करो असं म्हणून जी जागा घेता येईल ती तुमची असं म्हणून दहा हजार लोकांनीं हे शहर घेतलं.  आधी इथे खूप अराज्य  होत पण आता सगळं नीट आहे, तरी अमेरिकेत बंदूक पोसायला आणि बाळगायला परवानगी आहे म्ह्णून लोकांकडे बंदुका आहेत. आणि माथे फिरूंची संख्या इथे आपल्याहून अधिक.

ह्यांचा इतिहास फार तर २०० वर्ष जुना, पण ह्या ओक्लाहोमा चा १०० वर्ष इतकाच , इथे इंडियन्स लोक होती, म्हणजे आपण नाही इथले नेटिव्ह , मेक्सिकन .. हापशी , त्यांना ह्या इंग्रजानी मारून मुटकून सरळ केलं. मी त्यात फार खोलात जात नाही, पण सगळं एका सरकार खाली . मला खूप नवल वाटत ह्या गोष्टीच, कि इतका मोठा इतका मोठा ... म्हणजे लहान मुलांना विचारलं कि किती मोठा हवाय खाऊ ? कि इवले इवले हात असे फुलवून इतका शगला मोत्ता असं करतात ना? तस  ........ तर आपला मोत्ता हा एवढाच.  ह्यांचा म्हणजे इतका मोठा कि जमिनीचा समुद्र वाटतो,  संपतच नाही न संपणारा  ..... म्हणजे मी आता दोनचार राज्य फिरलो एकातून दुसरी कडे जायला दोन तीन तास लागतात किमान आणि तरी मी अर्ध्या वर पण नाही गेलोय अमेरिकेच्या .... आणि सगळी सपाट जमीन , डोंगर दर्या नाहीच.... म्हणजे अमेरिकेत आहेत, पण मी जेवढं पाहिलं तिथे नाहीच , भारता एवढा अमेरिका मी पाहिलाय म्हणजे, क्षेत्र फळ ... एरिया केवढा असेल आपला? तेव्हढा . तरीही अजून १/३ पण नाही झाला फिरून  .... इतका मोठा देश आहे . म्हणून कौतुक कि ही लोक एकत्र अमेरिकन म्हणून राहतात, आपल्या कडे सगळ्यांना वेगळं राज्य तर सोडाच देशच वेगळा हवाय असं वाटत.

पण सांगायचा मुद्दा असा कि २०० वर्षान पूर्वी हे सगळं कस जमलं असेल? ज्या ठिकाणी जायला विमान ६ तास घेत, ते सगळं एका झेंड्या खाली एका नियमा खाली कस काय धरून ठेवल असेल? हे नवल आहे, वेळ काढून ह्यांचा इतिहास नीट आइकेन कुणाला तरी पकडून, वाचण्यात येईल ते येईल, पण ऐकणाची मजा वेगळी असते. ह्यांना खूप अभिमान आहे देशाचा , पण आपल्या सारखं लोकांना पटवून पण देत नाहीत  कि बघा मला किती आहे देशाचं आणि दुस्वास पण नाही करत आपल्या सारखा .... काही महान लोक सैनिकांना काय मान देता, त्यांना पैसा मिळतो त्या करता करतात असे म्हणणार महाबाग इथे नाही हे ह्यांच नशीब किव्हा शिकवण असेल


आपल्याला (म्हणजे मला )फक्त न्यू यॉर्क किव्हा हॉलीवूड माहित असत, नाही म्हणायला वेगास कारण तिथे कॅसिनो आहेत , पण टेक्सास हे सगळ्यात मोठं राज्य आहे ...(होत, आता अलास्का आहे).  जवळ पास २ लाख ७० हजार मैल इतका एरिया आहे, ते पण एका राज्याचा आणि असे ५२ राज्य आहेत ... आता बोला ...काय बोलणार? बोलतीच बंद केली मी . फक्त कल्पना करा एकाच राज्यात विमान दोन तास घेईल इथून तिथे जायला आणि आपण दिल्लीत जातो , ते पण ३ राज्य ओलांडून.  तरी भारत सहावा जगात मोठा देश आहे .... म्ह्णून अबब होईला होत इथे .

माझ्या मते ह्यांना भाषा आणि धर्म जोडतो , जोडून ठेवतो , सगळे इंग्रजी बोलतात (कसले बोलतात यार काहीच काळात नाही ) म्हणजे सगळेच इंग्रजीच बोलतात , आपल्याकडे शेजारचा माणूस हिंदी बोलतो (आपण मराठी) कशी राहणार एकी, सगळेच ख्रिसचन .... म्हणजे आत मध्ये बॅप्टिस्ट , कॅथलिक , प्रोटेस्टंट ह्याव आणि त्याव असतीलच, पण वरून शेम आणि कायदे पण शेम , खाण एक पिणं एक , म्हणजे अनेक आहेत , (अरे कसले अनेक त्या दिवशी आपल्या बिग बाजार एवढं मोठं दारूचं दुकान पाहिलं अबबब ...)पण पितात,  वर्ज नाही खर तर वर्ज काहीच नाही , पण मान समान आहे, आपली माणसं देव देव केलं तरी मूर्ख म्हणतात नाही केलं कि पागल आणि दोघंही एक मेकांच्या उरावर ... ते स्वातंत्र्य इथे आहे, म्हणून इतका मोठा देश, तसा पहिला तर सुखी आहे, म्हणजे दुःख असतीलच, पण स्कॉच पिऊन मग  मोठ्या गाडीतून (गाडया पण मोठ्या अबबब )आणि मोठ्या घरात जाऊन दुखी होणं केव्हाही चांगलं.


दुसरं कारण म्हणजे (तिसरं खर तर), इथली थंडी, गुरगुट करून लोक आपापल्या घरी बसतात , -१ डिग्री मध्ये तुम्ही काय टवाळक्या करणार? किती वेळ करणार? या मुळे नुसते उपद्व्याप, भांडण बंद ... चुपचाप घरमे बैठो नाहीतर गाडीमे , कशाला मारायला भांडं भांडी होतेय? नाही पटल जा दुसरी कडे, खूप जागा खूप जमीन .
 पुढच्या वेळेस संत्रा एवढ लिंबू आणि क्रिकेट बॉल इतका मोठा कांदा ह्या बद्दल लिहेन .... 

Monday, December 17, 2018

अमेरिका ७ अमेरिकन सिनेमा .....

अमेरिका ७

अमेरिकन सिनेमा ..... 

इथे हल्ली खूप थंडी आहे आणि यूरोप सारखं इथे पब्लिक ट्रान्सपोर्ट नाहीये  , उबर करून फिरावं लागत आणि ते फार महाग पडत, म्हणजे वॉलमार्ट मधून ८ डॉलर च सामान आणि १८ डॉलर च उबर ... उबर कसलं अमेरिकन कुबेर आहे, म्हणून आपण त्याला भारतात उबेर म्हणतो ते अगदी बरोबर आहे. काल साधं ६ डॉलरच जेवण मागवलं तर डिलेव्हरी ८ डॉलर आणि त्यात वर हक्काची  २ डॉलर टीप, (विचारू नका, सांगेन नंतर हक्काची का म्हंटल ते)पण करणार काय? गाडी शिवाय अन्नान होतो आपण,  तरी आता उबेर ने कृपा केली म्हणायची. 

पण सांगायचा मुद्दा असा कि मला हाऊस अरेस्ट केलय, काम किती करणार ... म्हणून सहज टीव्ही वर एक पिक्चर लागला तो पाहत होतो, तर काय सांगू? इतका अप्रतिम पिक्चर , एक तर ह्यांचे पिक्चर तसे बरे असतात तरी सुद्धा आपल्याकडे न आलेले कित्ती असतील. म्हणजे इथे फक्त करण जोहर चे आणि शाहरुख चे पिक्चर पाहिलेला एखादा जर आपल्याकडे येऊन , श्वास म्हणा , किल्ला म्हणा किव्हा हल्ली आलेला अंधाधुंनद म्हणा असे पिक्चर पाहून गेला तर काय म्हणेल? तस झालं मला . आपल्याकडे फार कमी येतात पिक्चर ह्यांचे, फक्त मोठ्या प्रोडक्शन हाऊसेस चे, छोटे किती असतील?

एकात तर ती अंजेलिना अगदी आहे तशी (कुरूप, अस म्हणायचं होत, पण ते माझ मतआहे तशी )दिसत होती, ब्लॅक अँड व्हाईट टाईप, १९३० सालची गोष्ट , हिरो नाही.   पण अप्रतिम .... तिने खरंच अभिनय खूप छान केलाय, म्हणेज जवळ पास दहा मिंट लागली मला ओळखायला कि हीच ती म्ह्णून . असे अनेक पहिले मी, रोज एक असेल,  शनिवार रविवार २ . एक तर हिरो वगैरे कन्सेप्ट नाहीये इथे, हल्ली मराठी मध्ये आणि थोड्या प्रमाणात हिंदीतपण दिसत आपल्याला , पण बहुतेक तसेच सगळे आणि जवळ पास ८०% पिक्चर मध्ये गाणी आणि संगीत, म्हणजे आपल्या सारखी नाही, पण गाणी आणि संगीत सुसंगत पिक्चर ला धरून उगाच पेरलेली नाही, सुरेख गद्य आणि पद्य यांची गुंफण , मी पण एकदा नाचलो त्या कलाकारानं बरोबर, म्हणजे दोन माणसं बोलत असतात आणि अचानक दोघे गाण्यात बोलतात आणि पाठचा एक माणूस त्यांच्यात मिसळून नाचतो,  म्हणून मी पण उठून त्यांना साथ दिली... इतकं नकळत त्यांनी मला त्या प्रसंगात ओढला ...  एक तर फ्रेंच होता ... लहान मुलगी आणि तिची मौशी ,दीड एक तासाचा, खूप छान गोष्ट आटोपशीर, एक  त्या टेक्सस मधला,  घोडे , मोठं शेत, बंदुका, हिरोईन पण नाही .... खूप छान गोष्ट आणि एक तर खूप व्हॉयलेन्ट , तरीही खिळवून ठेवणारा मग कळलं तो टारंटिनो चा होता , पण काय पिक्चर होते ...वाह 

मला असाही खूप छंद आहे चित्रपट, नाटक आणि संगीत आणि करमणूक ह्या सगळ्या गोष्टीं मध्ये .  ह्या गोष्टींची  एकूण मला ती प्रोसेस खूप आवडते आणि ह्या लोकांना कडे तंत्राद्यान म्हणा का मांडणी का कल्पना, संकल्पना एवढी प्रगल्भ आहे कि अबब होत. मी नेहमी शिकायला काय येतो आणि काय शिकून जातो?  चित्रपटानं बद्दल माझं ज्ञान थोडं वाढलय , म्हणजे बघण्याचं .... मी खरा असा फार टीव्ही वाला नाहीये, क्रिकेट असेल किव्हा असच असेल बर काही तरच , पण  जीव टाकून सिरीयल पाहणारा मी काय नाहीये, पण इथे असे पर्यंत, ५० एक  पिक्चर नक्की बघेन (घरात,  टीव्ही वर, नाहीतर तिकीट ५ आणि उबेर १५ होईल). 

यूरोपात (इंग्लंड सोडून )आणि इथे टीव्ही वर एक मोठा , म्हणजे फार मोठा फरक दिसला तो म्हणजे , ऍडल्ट सिनेमे किव्हा असं अंग लगट वाल फार नसत , तिथे यरोपात ११ नंतर एकदम खुले आम ..... माझं मत फार वेगळं होत ह्यांच्या बद्दल. बदलतंय थोडं ... एक गंमत म्हणजे, इथे फक्त टीव्हीत सुंदर बायका दिसतात प्रत्येक्षात नाही दिसल्या अजून.  एक तर सगळ्या ह्या आडदांड, सुबक नाहीच, नाकीडोळी पण नीटस नाहीत. (फ्रेंच पोरी फार छान दिसतात , युरोपला ते एक् नेत्र सुख फार आहे ) आपल्या इथे रस्त्यात सुद्धा एखादी टवटवीत सुंदर किव्हा नाजूक सुबक देखणी दिसते तश्या इथे नाहीच, त्या मनाने दिसायला पुरुष बरेच उजवे वाटले, सगळ्या बाईका म्हाताऱ्या टाईप्स वाटतात आणि चेहऱ्या वर सुरकुत्या, त्या थंडी मुळे पण असतील म्हणा. 

असो पण मुद्दा असा कि सिनेमा शिकायचा असेल तर इथे येऊनशिकायला हवं, खूप बदलेल दृष्टिकोण . त्या सैराट साठी गोगावले बंधू इथे येऊन का रेकॉर्ड करून गेले ते उमगलं .... 

मी वरती एकही पिक्चर च नाव दिल नाही, जमलं तर एखाद परीक्षण ... नको जड आहे शब्द... त्या पेक्षा माझ्या डोळ्यातून दिसलेला सिनेमा लिहीन... पण स्वप्न अशी बघायला हवी .... स्वप्न रंजन ह्यांच्या कडून शिकायला हवं .

Sunday, December 2, 2018

अमेरिका ६

एक पटकन सांगावस वाटलं , आमच्या ऑफिस मध्ये गेल्या सोमवारी बॉस च्या सांगण्यावरून एका सिनियर मुलाने त्या नवीन जोइनीस पैकी एका ला सांगितलं कि त्याला कस्टमर कडे जाव लागेल लगेच तो नाही म्हणाला , लगेचच नाही , दुसरा पण नाही म्हणाला. हा आपला भारतीय मुलगा एकदम आश्चर्यचकित झाला. एक तर सरळ बॉस ला नाही आणि कारण काय एका कडे कुत्रा आहे एका कडे मांजर. 

काही तरी सांगताना श्री म्हणाला कि त्याच कुत्र्याचं कारण खरंय कारण तो मारायला आलाय. दोन दिवसाने मी सहज त्या मुलाला म्हंटल कि कसा आहे तुझा डॉग , फोटो दाखवू? मी नाही म्हणलं कारण श्रीरंग ने आधीच सांगितलं होत कि दयनीय अवस्था आहे म्हणून. फार दिवस नाहीत म्हणाला , त्याने पण adopt केला होता , कुठे तरी वादळात तो अडकला होता, दहा बारा वर्षान पूर्वी, अमेरिकेत वादळ आलं होत त्यात तो वाचला पण खूप घाबरला होता . पण खूप गुणी प्राणी होता , त्या मुलाच्या आईला अल्झायमर झालं आहे, तर तिच्या करता सोबत म्हणून तो खूप छान होता, एकदा आईला दाखवून आणेन , तिला special care मध्ये ठेवलय , then will put the dog to sleep. खूप शांत पणे सगळं सांगत होतो , मी खूप भावना विवश होतो, म्हणजे आपण भारतीयच असे असतो. तो म्हणाला मी जर कस्टमर कडे गेलो चार दिवस आणि ह्याच काई झालं म्हणजे? इतके वर्ष माझ्या सोबत होता त्याच्या शेवटच्या वेळी मी त्याच्या जवळ नको राहायला? 

ही लोक म्हणे म्हाताऱ्या आई बापाला ओल्ड एज होम मध्ये ठेवतात आणि कुत्रे घरी, अस कुणी तरी एकदा म्हणलं होत, पण आईला ओल्ड एज मध्ये का ठेवलंय आणि कुत्र्यावर किती जीव आहे ते सत्य किती वेगळं होत. 


अमेरिका - ५


मी गेल्या आठवड्यात फिलाडेल्फियाला केदार कडे गेलो होतो चार दिवस, केदार म्हणजे मावस भाऊ, इथेच आहे १८ एक वर्ष , छान घर आहे, ३ मूल आहेत, एकदम गोड आहेत, दिसायला भारतीय पण बोलायला फर्डा इंग्रजी आणि शिस्त तीच , पण आपल्यासारखी, म्हणजे अगदी बेस्ट ऑफ बोथ वल्ड्स . मस्ती खूप पण व्रात्य नाही , एकदम आज्ञा धारी स्वतंत्र.

माझं तिकीट त्यानेच काढून पाठवलं (माझ्या इथल्या टिच भर मिळणाऱ्या भत्त्यात मला ५०००० हजार परवडणारे न्हवतेसच ) आणि मी गुरुवारी त्याच्याकडे पोचलो, thanks giving साठी दोन दिवस सुट्टी मिळाली होती म्हणून त्याच्या कडे गेलो. हा देश लै म्हणजेच लैच मोठाय , म्हणजे मी त्याच्या थोडा जवळ आहे, दिल्ली मुंबई इतका, किव्हा अजून थोडा जासत, पण तरी खूप जवळ, स्वाती, म्हणजे माझी मावस बहीण साडेसहा तास उडून केदार कडे आली , म्हणजे बघा .... आपण आठ तासात युरोपात जातो आणि अमेरिकेतल्या अमेरिकेत सडे सहा तास 

बुधवारी म्हणजे २१ नोव्हेंबर ला लवकर पांगा पांग झाली , सगळी लोक सुट्टीवर गेली , हापिसात इन मिन तीन माणसं , त्यातला एक गोरा  ( इथे सगळे तरुण आहेत, म्हणजे अगदी कॉलेज संपवून आलेले ) मला म्हणाला ते पण अगदी आढे वेढे घेत, थोडं चिंतेत , कि तू काय करणार चार दिवस , मी म्हंटल अरे मी चाललोय भावाकडे इथे नाही मी , एकदम हायस झाल्यागत म्हणाला चला बर झाल, मी विचार करत होतो कि तू इथे एकटा काय करणार, सगळंच बंद , मग तुला कुठे फिरायला नेऊ का? पण बर केलंस, ईथे काहीच नाही पाहायला.  बाय मजा कर म्हणाला आणि गेला .... खूप बर वाटलं मला, कि यार हा कुणी परका , परदेशातला माझ्या बद्दल इतका आपुलकीने विचार करतो? म्हणजे माणुसकी आहे तर, ह्यांच्यात जास्त असेल ... दिखावा नसेल पण जाणीव आहे ...... अगदीच पर गावी नाहीये मी असं वाटलं , उद्या वेळ आलीच तर ही लोक नक्कीच मदत करतील न सांगता, हा एक खूप आधार वाटला .... आपली काय ह्यांची काय तरुण पिढी हीच शेवटी उद्याची आशा आहे, अमेरिका तरी सुखरूप आहे असं वाटलं . ह्यांच्या आणि आपल्या शिक्षण पद्धती बद्द्दल घडण वळण बद्दल नंतर सांगेन कारण आज खरं तर फिली बद्द्दल आहे .... 

मी फिली ला साधारण तीन च्या सुमारास आलो , केदार मला न्ह्याला आला होताच , त्याच घर तासा भरावर होत (म्हणजे १०० एक किलोमीटर ), माझं पण घर एअरपोर्ट पासून तासाभरावर आहे, पण अंतर १५ किलोमीटर एवढाच फरक . तीन आठवड्याने आपला कुणीतरी भेटणार म्हणून मी पण भावुक आणि उत्सुक होतो , एरपोटच्या बाहेर आल्यावर एक चार मिनटात केदार दिसला, एकदम टका टक ऑडी A ७ , बर वाटलं भेटून, गाडी एरपोर्टच्या बाहेर आली आणि हायस वाटलं, एकदम मोठं शहर , गाड्या,  उंच इमारती वगैरे . मी राहतो ते एक गाव आहे, ट्रेन वगैरे काही नाही ट्राफिक नाही काही नाही इथे बर वाटलं, तरी सुट्टी होती म्हणून शुकशुकाट होता, पण छोटे रस्ते खूप गाड्या बघून बर वाटलं, मग कुठे खायला मिळतंय का बघू म्हंटल तर सगळं बंदच, मग घरी जाऊन मी हादडल ... त्याची तीन लहान मुलं अगदी गुणी सारखी माझ्या जवळ आले मला कडेवर घेऊ दिलं पापे घेऊ दिले आणि परत खेळायला पळाली , इतकं नवल वाटलं मला , इथे हवेतच गुणी पणा (आणि खूप थंडी), ठासून भरलंय ... 

कैरावीने (केदार ची बायको ) मस्त चहा दिला, रात्री आमटी भात भाजी लोणचं दही वगैरे सगळंच साजर संगीत दिल दुसऱ्या दिवशी उंधियु आणि एके दिवशी गवार बटाटा आणि पनीर आणि आमटी  भात, अगदीच छान जेवण , तीन आठवढे  मी एकटाच ते पाकीट फोडून खात होतो इथे पोट फुटे पर्यंत खायला घातलं . 

दुसऱ्या दिवशी मी स्वाती केदार फिलीला गेलो....

त्या ,मुलांचं एक (म्हणजे अनेक कौतुक आहेत त्या मधलं एक) कौतुक असं कि आम्ही निघालो तेव्हा २ नंबर च्या पोराने (वय वर्ष ८)विचारलं कि बाबा कुठे चाललात काका आणि आत्या ला घेऊन? केदार म्हणाला फिली दाखवायला, आम्ही यायचं का? नाही रे ह्यांनी पाहिलं नाही ना, म्हणून फक्त ह्यांना , ओक असं म्हणून आम्हाला बाय केलं मिठी मारली आणि सुसाट पळत खेळायला गेला, मला फार कौतुक वाटल , अजिबात हट्ट नाही कि काही नाही, कुणाच्याही हातात मोबाईल आयपॅड नाही, गिटार वाजतात.  एक मुलगा violin आणि piano आणि वाचन करतात रोज. हे सगळं मस्ती अभ्यास करून ....खूप स्वावलंबी  आहेत ... 



फिली हे खूप     ऐतिहासिक शहर आहे,  इथे  Declaration of Independence and Constitution वरसह्या केल्या होत्या , म्हणजे थोडक्यात इथे अमेरीकन लोकांनीं स्वातंत्र्य घोषित केले,कुणा पासून ते नाही नीट कळल. पण इथेच त्यांच constitution लिहिलेलं गेलय आणि ते फक्त ३० एक पानी आहे , त्यातलं मूळ बहुदा १७ पानीच.  बाकी सगळं लोकांनी ठरवायचं , म्हणजे हेच असच करा असच जा असच खा असच जगा अस नाही, तरीही लोक इतरांना खूप मान देतात आदर करतात, रस्त्यात पहिले आप आहे, लोकांना डोकं चालवायला वाव आहे, स्वातंत्र्य आहे. 

एक सांगावं वाटलं म्हणून, युरोपात काय किव्हा इंग्लंड ला काय लोक सिगारेटी फार ओढतात , इथे मला प्रमाण कमी दिसलं, नवल वाटलं मला, कारण आपण अमेरिका "खाली पिक्चर मी देखेलाय", तस अजिबात नाही वाटलं , दारू वर पण बऱ्या पैकी निर्बंध आहे, युरोपला वाणी पण दारू विकतो, इथे असं नाहीये. आपले हिंदी पिक्चर बघून लोकांना जे वाटत तेच आपल्याला वाटत ह्यांच्या बद्दल, जेवढं हिंदी सिनेमातला भारत खरा तेवढाच हॉलीवूडचा मधला हा देश खरा, फक्त शिस्त आणि स्वच्छता एकदम खरी. 

तर केदार आम्हाला (परत ५० मैल लांब)फिली ला घेऊन आला गाडी पार्किंग मध्ये लावली (मुंबई सारखा इथे पण पार्किंगचा प्रॉब्लेम आहे म्हणे :)म्हणून एके ठिकाणी गाडी लावली )आणि बस च तिकीट काढून आम्ही तिघे त्या होप ऑन व होप ऑफ मध्ये बसलो, हे जग भर असच आहे, दार अर्ध्या तासाला बस असते, २७ पॉईंट फिरवतात तुम्हाला.  हवं तेव्हा उतरा आणि परत पाठच्या बस मध्ये मध्ये बसा. गुरगुट थंडी होती, त्यात आम्ही ओपन बस मध्ये फिरलो, मजा आली राव.  केदार बिन्धास होता मी आणि स्वाती हातमोजे मफलर जाकीट कानटोपी, केदारच म्हणणं असय कि आपल्याला अशी समजूत आहे कि आपण कायम गरमच राहायला हवय आणि त्याची गरज नसते, स्वाती म्हणते पण थंड राहायची पण गरज नसते ,म्हणून आम्ही दहा बारा कपडे आणि तो नुसता जाकीट .. असो... तो वीस वर्ष राहतोय मला २० दिवस पण नाही झाले ....  

फिली शहर मोठं आहे. पेन्सिल्वेनियात राज्यातील सगळ्यात मोठं शहर, इथे एक मोठी घंटा आहे, लिबर्टी बेल, ती पाहायला मोठी रांग होती, मी नको म्हंटल, तास भर रांगेत उभं राहून काय पाहायचं? तर घंटा? इथला इतिहास  फार तर तीनशे वर्ष जुना (आपला २०००० वर्ष... नाही का? बर २०००..सांगायचा मुद्दा येगळा हाय, जुना ,नवा,  सरस, खराब नाहीये) .... पण तरी खूप छान सांगतात फिरवतात, झालंच तर इथे रॉकी नावाचा पिक्चर च शूटिंग झालं होत, म्हणजे स्टॅलोन च , त्यात तो एके ठिकाणी धावत जिने चढतो, तर ह्या लोकांनी त्याचा पुतळा उभारलाय आणि लोक तिथे फोटो काढतात .... काय पण विकतात आणि आपण काय पण विकत घेतो. 

तर आम्ही फिरता फिरता एके ठिकाणी ट्रॉपिक मध्ये अडकलो आणि शेजारी एक मार्केट होत, ७० एक दुकान त्यातली सगळीच बहुदा हॉटेल्स आणि दोन चार हाड माउस विकणारे, आम्ही खरं तर एका उंच बिल्डिंग पाशी थांबून वरून शहर पाहणार होतो, पण मला राहवेना, म्हंटल चला मार्केट पाहू. नुसत्या इमारती काय पाहायच्या? इन्सानियत पाहू म्हंटल. "रेडींग मार्केट", गजबजाट अनेक हॉटेल्स खाऊ गल्ल्लीच (तरी स्वछ), अनेक प्रकारचे खाद्य पदार्थ, गाय म्हैस , डुक्कर, कोंबडी बदक, मासे सगळंच विकायला पण,  आपल्या सारखं असं लटकावून न्हवत ठेवलं. शेजारी शेजारीच  हॉटेल्स, मिठाई च दुकान, आईस क्रीम, भाजी पाला, पिझा, बर्गर , इंडियन , मेक्सिकन, केक्स , मिल्क शेक, कूकी आणि बरंच काही आम्ही हिंडून खाऊन निघे पर्यंत डीड दोन तास गेले ... कश्यात हि रमतो मी, मला आठवत आम्ही भावंडं त्या शिवाजी पार्कात त्या शनिवारी बाजारात किती रमलो (येडे आहेत आम्ही).पण मला मजा आली अशी जवळून लोक बघता आली, काय खातात पितात ते पाहता आलं, गर्दीत कसे वागतात , घाण करतात का? ते पाहता आलं प्रामाणिक लोक आहेत, जस एअरपोर्टला  असतात तसेच मार्केट मध्ये वागत होते, आपण मॉल मध्ये वेगळं आणि भाजी वली, मासे वाली कडे वेगळं असतो ...... ही कॉपी का नाही करत यार आपण. मी तिथे चिकन खाल्लं म्हणा, भारतात मी नाही खात, मासेच जास्त खातो, पण इथे येऊन मी जास्त शाकाहारी झालोय, स्वतः करून खा म्हणून असेल, पण भांडी घासा आणि परत इथे वाटण घाटण करायला काही नाही, बाहेर काय एवढ नीट नाही मिळत आणि मी राहतो अडनिड्या जागी धड काही नाही उबर चे १५ डॉलर आणि खायचे ५ अस आहे, म्हणून आपलं घरीच खावा ... तर त्या मार्केट मध्ये मस्त हुंदडून आम्ही बशीत बसलो तेव्हा चार झाले होते ,ती बाई (म्हणेज गाईड )म्हणली की साडेचार ला बंद होणार टूर, म्हणून आम्ही मग त्या टॉवर ला जाऊन वरून शहर बघायचा प्लॅन रद्द केला (एकदा आयफेल टॉवर वरून पॅरीस पाहिलं कि बाकी काय पाहणार महाराजा?)मग नुसत फेर फटका मारून परत केदार च्या तीन रत्नांशी बागडायला परत आलो

इथली नाव इंग्लंडशी जुळतात , म्हणजे रेडींग म्हणा... अशी बरीच अरे आणि मोठं म्हणजे न्यू यॉर्क, यॉर्क जे इंग्लंडला आहे ते इथे येऊन न्यू झालं....सगळी नाव तिथून आणली , कारण यूरोप मधून आलं कि हे बेट आधी लागत , आणि ही लोक आली पण इंग्लंड हून, सगळी नाव तशीच, पण इमारतींचं बांधकाम मात्र मला वेगळं वाटलं. ह्या लोकांनी नाव सोडल्यास , म्हणजे घेतल्यास बाकीचं इंग्लंडच तस काहीच नाही घेतलं . बेंजामिन फ्रँकलिन नावाचा एक थोर माणूस इथे होऊन गेला त्यानेच ते सगळं लिहिलं , तोच पहिला पोस्ट मास्टर, तोच फायर ब्रिगेड चा संस्थापक, तो एक संशोधक होता,  चांगला सुशिक्षित होता, एक ना अनेक गोष्टी, मला फक्त जॉर्ज वॉशिंग्टन माहित होता, म्हणजे बेंजामिन फ्रँकलिन बद्दल ऐकून होतो, पण हे न्हवत ठाऊक कि तो एवढं सगळं करून गेला. पण त्याला मानलं, असं constitution लिहून गेला कि त्यात लोकांना मोकळं केलं अडकवलं नाही पण तरीही एक बारीक धाग्यात सगळ्यांना ओवून गेला, तुम्ही तोडलं तर माळ तुटेल, माळ असेल तर मोती नाहीतर मातीत जाईल .  सरकार तुम्हाला बांधत नाहीये.. फक्त सांगते .... आता थोडा फरक जाणवतो म्हणा,  त्यांचा तो नवा राष्ट्राध्यक्ष फार कुणाला आवडत नाही, पण अमेरिका देश खूप मोठा आहे, आपल्याला फक्त कडे कडेचा ठाउके आतला कुठे ठाऊक? स्वाती जेव्हा साडे सहा तास घेऊन इथे येते, म्हणजे खाली सगळं देश आहेसच ना? 






अमेरिका -४

अमेरिका -४


फारा दिवसाने इथे ऊन पडलं, इतके दिवस नुसता पाऊस , आज जरा हायस झालं . इथे वेध शाळा सरकारी नाहीये त्या मुळे अंदाज एकदम अचूक , अमुक वाजता पाऊस आणि उद्या शनिवारी ऊन आणि अगदी तसंच, तो टीव्ही वरचा सांगणारा उगाच आगाऊ होता पण अंदाज खरा, मी पण मस्त उन्हात फेऱ्या मारल्या, मुंबईकर म्हंटला कि १८ म्हणजे थंडी इथे ६ होत तापमान , पण ऊन होत , म्हणून मी बागडलो . 

वाण सामान आणायला ११ ला बाहेर पडलो, (नेहमी सारखे खूप कपडे घालून), uber केली आणि "पटेल ब्रदर्स" मध्ये गेलो . ही एक चेन आहे अमेरिका भर . कौतुक आहे ह्यांचं , गुजरात मध्ये खर तर पैसा आहे, तरी बाहेर पडून धडपड करून काहींना काही तरी करतात . सगळी माणसं दुकानात आपली भारतीय होती आणि वस्तू पण, नाही म्हणायला एक गोरी मुलगी आपल्या गुजराती मित्राबरोबर आली होती, पण बाकी सारे देशी. बेडेकर आणि चितळे दिसले, बरं वाटलं. बाकी दुकान अगदी आपल्या सारखं फक्त किंमत डॉलर्स मध्ये आणि सगळ्या गोष्टी किलो भर अर्धा किलो पाव किलो नाहीसच तो ब्रेड पण ५० स्लाइस चा , (ही लोक किती खातात यार!) सगळंच खूप जास्त  ... पण बाकी सगळ्या गोष्टीआपल्या सारख्याच , अगदी मॅगी सुद्धा ... रेडी मेड पोळ्या गरम करा आणि खावा (एकदम बेस्ट ), चिरलेली भाजी , अगदी खोबर सुद्धा ते सुद्धा खाणलेल (थोडं महाग आहे, पण ठीके ,  आयत मिळतय ते काय कमीये?). 

आपल्या इथून काही जास्त आणायची गरज नाही, (उगाच वजनाचं टेन्शन चायला.), आठ दिवसात दुकान मिळेल. 

एक महत्वाचं म्हणजे इथे यूरोप सारखं पब्लिक ट्रान्सपोर्ट नाही आणि फूटपाथ पण नाहीत , गाडी नसेल तर फार पंचाईत . तरी आता उबर आहे, आधी लोक काय करायची कुणास ठाऊक? यूरोपात लोक चालतात आणि सायकल फिरवतात इथे फक्त गाडी एके गाडी....  बस नाही कि ट्रेन नाही , फूट पाथ तिथे दहा फुटी, इथे अजिबात नाही . फक्त शिस्त मात्र तीच , तिथे फक्त लोक आपण हून थांबून तुम्हाला रस्ता ओलांडू देतात इथे नाही तस ... पण इथे सगळंच वेगळं पण तरी आपल्या सारखं .... 









Wednesday, November 21, 2018

अमेरिका -3

अमेरिका -३

इथे thanks giving नावाचा उथस्व असतो (इथे सगळ्याच गोष्टींचा उत्सव असतो म्हणा ), तर मी आज अमेंडाला (आमची रेसेपशनिस्ट कम ऍडमिन कम सर्वेसर्वा )विचारलं कि काय ग नक्की म्हणजे काय आहे हे ?  महाराजांची (शिवाजी, एकच महाराज ) जयंती कधी? असं कुणी विचारलं कि मी कसा गडबडेन तशी ती गडबडली, मग म्हणाली , कि इसवीसन ... ते आठवत नाही पण युद्ध  झाल्यावर जेव्हा अमेरिकन (अरे तुम्ही मूळ इंग्रज, हे मनात म्हंटल ) इंडियन्स (म्हणजे मेक्सिकन) आणि निग्रो जेव्हा एकत्र बसले जेवायला आणि ठरवलं कि लढाई बंद त्याला thanks giving असं म्हणतात . 

म्ह्णून सगळ्यांनी काहीतरी करून आणायचं आणि खायचं एकत्र ..... म्हणून आज ऑफिसात सगळ्यानी काही तरी आणलं होत त्यात टर्की , बटाटे ,कॅनबेरी हवेत (मी व्हेज खाल्लं , मला टर्की आवडत नाही ), ते सगळ्यांनीं  आणलं , बरं होत , (खोटं का बोला खाल्ल्या अन्नाला जागतो) सगळ्यानी उत्साहाने आणलं होत   तरी लोक नऊ वाजता हजर होते , मला हा गुण आवडतो गोऱ्यांचा , लवकर येतात (आणि लवकर जातात). एक मुलगी सोडली तर सगळी मुलं आहेत तरी सगळ्यांनी आणलं होत , मिलिंद बागडे  , म्हणजे आमचा मालक त्याच्या बायकोने पुलाव आणला होता आणि संयम , म्हणजे त्याचा भाऊ , त्याच्या बायकोने baked vegetables आणले होते मी, खूप हावरट सारखे ते खालल,  खूप दिवसाने , घरच जेवण मिळालं म्हणून चार घास अधिक गिळले . तसा मी सगळं खातो हो, पण तरी भाताची ह्या भटाला अधिक ओढ .






Saturday, November 17, 2018

अमेरिका -2

आज शुक्रवार .... 

ऑफिसात आज थँक्स गिविंग साठी सगळ्यांनी घरून काहीतरी आणलं होत नेहमी सारखं एक इशू आला आणि मला जरा जास्त थांबावं लागलं ..... म्हणजे सहा , बाकीची लोक साडे चार पाचला गेली. एक अमेरिकन मुला बरोबर मी एक त्याला आलेला प्रॉब्लेम सोडवत होतो आणि मला उशीर झाला.

 सगळी तरुण मुलं सारखीच असतात (आणि मुली सुद्धा) नचिकेत  (माझा भाचा वय २२)पेक्षा  एखाद दोन  वर्ष मोठा असेल पण साडे सहा फूट आडदांड. इथे सगळेच तगडे आणि जिम धारी , बर वाटत बघायला आपल्या कडे अभ्यासालाच इतकं महत्व आहे कि माने खाली काही असत हे आपण विसरतो, खरंच विसरतो ;).. ... 

निघताना मी अमेरिकेत काम करणाऱ्या श्रीरंग ला विचारलं कि अरे इथे दारू मिळते का? त्याने लगेच मॅप काढला आणि सांगायला लागला कि abc मध्ये मिळेल (abc ची गंमत नंतर ) तर ज्या मुलाला मी मदत केली त्याने हे abc ऐकलं आणि म्हणाला अरे वाह abc मजाय ,  लगेच संधी साधू पणा करत म्हंटल , नेतोस का?

त्याचा प्रॉब्लेम त्याच्या मते मी सोडवला कारण त्याला काही कळत न्हवत आणि त्याला वाटलं मी उपकार केलेत म्हणून म्हणाला असेल,  "अरे नक्की जवळ आहे दहा मिंट". 

चला म्हणाला , मला वाटलं मला दहा वाजतील तुम्ही (इंग्रजीत सगळ्यांना तुम्ही म्हणतात you  म्हणजे तुम्ही , कळलं ?)सहालाच मोकळं केलंत चला ... त्याच्या मापाचा एक truck मध्ये मला तो घेऊन गेला  आणि आणि बसायच्या आधी डबीतून तंबाकू चा बकाणा दातांच्या आणि ओठांच्या मध्ये कोंबला आणि मग आपल्या कडचे लोक तोंडाचा चंबू करून बोलतात तसा सगळा रास्ता बोलला , फक्त थुंकला नाही कारण त्याने एक बाटली घेतली आणि त्यात थुकला .... मला डॅनी जी जाम आठवण आली , त्याने मला एकदा सोडल होत पुण्यात असताना  तेव्हा ऑफिसातून एक ग्लास आणला होता आणि त्यात थुंकला , पण एके ठिकणी शेवटी थुंकलाच लांब थांबून कडेला पण ह्या मुलाने शेवट पर्यंत बाटली बाळगली. 

मला म्हणाला माझी गर्ल फ्रेंड (आपण फार बाऊ करतो बाबा ) चिडेल तिने मला पाहिलं तर, मी पण एकदम साळसूद पणाचा आव  आणून का रे? अस म्हंटल (ऊगाच त्रास होत नाही मला, कुचकट आहे मी , देव बघतोय ) अरे तंबाकू आहे ... मी अरे हो? असं केलं (देवा माफ कर , पण मला हा दारू पर्यंत नेणार होता ), आमच्या कडे पण मिळत , मी घेऊन जाईन म्हंटल मला दोन माणस माहित आहेत (बिनाताई जाम चिडेल ) त्यांना देतो , घेघे म्हणाला स्वस्त आहे , बरं पडत. 

तो स्वतः अमेरिकन फ़ुटबाँल खेळायचा (ऑसुदी खेळ , नुसती आदळ आपट हाणा मारी ), पण पोरगा अगदी तसाच .... वर्ष भरा पूर्वी आला कारण त्याचा गर्ल फ्रेंड ला ह्या इथे नोकरी मिळाली , आधी ती  पास झाली मग हा , पण एवढा आडदांड पोरगा गर्ल फ्रेंड साठी इथे (नॉर्थ कॅरोलिनाला ) , आपण उगाच बाऊ करतो आणि लपवतो (मी मगाशी सांगितलंय , पण तरी ). 

abc 

तर इथे केरळ सारखी फक्त सरकार दारू विकते आणि दुकान ठरलेली , त्या मुळे यूरोप सारखं (मला खूप आवडत म्हणा ) सगळी कडे नाही . पण आपल्या सारखं प्रत्येक राज्य वेगळं,  नियम वेगळे . मी दुकानात गेलो दारू घेतली (जीवात जीव आला ) आणि ती पण टीचर्स , (मजा करा लेको मटार उसळ शिकरण) आणि लाईनीत उभा राहून पैसे (डॉलर्स, पण भारता पेक्षा स्वस्त पडली  ) दिलें . इथे ड्राय काउंटी आहेत दारू वर्ज पण तिथे चोरून दारू विकणे वगैरे आहे . आपण खूप सेम आहोत तरी वेगळे म्हणून म्हणतो आपण त्यांची कॉपी करू नये ... ह्यांच्या एका स्टेट मध्ये अख्खं यूरोप येईल.... 

Monday, November 12, 2018

अमेरिका -1

अमेरिका 

Naturally unnatural , मला ह्या लोकांना बघून मनात हे आल प्रथम दर्शी. सिमी ग्रेवाल किव्हा ह्रितिक कसे एकदम नैसर्गिक रित्या कृत्रिम आहेत तस. म्हणजे युरोपियन सरळ आहे , शिष्ठ असतील उगाच गळा भेट घेत नाहीत. 

हिथ्रोव आणि मुंबई विमानतळात एक साम्य आहे, सगळी लोक भररतीय आहेत , म्हणजे security तिकिट वाले , सफाई कामगार , फक्त दुकान निराळी आणि उगाच महाग . आपलं विमान तळ आता खूप छान आहे, ही लोक फार पळवतात आणि अमेरिकेत तर मैल भर कवायत केल्या शिवाय तुम्हाला विमान पकडायची परवानगीच नाहीये, म्हणजे वयस्कर लोकांना connecting विमानं पकडणं अशक्य. एक तर ५० एक मैल क्षेत्रफळात विमान तळ असत आणि असंख्य टर्मिनल. लंडन तस जुनं आहे airport, मोठं आहे (आणि महाग पण ), पण जून आहे, त्या साहेबा सारखच आणि शोभा डे सारख, वय झालंय नवीन लोक,  गोष्टी आल्यात ते मान्य करतच नाहीये आणि स्वतःला तरुण म्हणून घेऊन डाग दुजी करत बसायचं . साहेबाने बदलायला हवय .... असो 

अमेरिकेत मी इम्मीग्रेशन च्या बाईशी बोललो (म्हणजे ती बोलली , मी हो नाही असच म्हणालो ) , निग्रो होती , तेव्हा ती कडक वगैरे वाटली , मला काहीच विचारल नाही, म्हणजे का आलास वगैरे इतकच, उलट सुलट काही नाही . एक तर इथे आपल्याला सारखं का आलात काय करणार किती राहणार असं विचारतात, यूरोपात ते बरंय , नुसतं डेडली आडदांड माणूस असतो आणि एक टक बघतो बस्स ... मला जाम राग आला होता, पण मी ज्या मनस्थितीत आलो होतो त्यात मला वाद घालायचा न्हवता, नाहीतर एक तरी शाल जोडीतली दिलीच असती. 

मला अजून दोन विमान बदलायची होती पण ती  domestic होती, जितका त्रास इंटरनॅशनल ला दिला नाही त्या पेक्षा जास्त त्रास ह्या लोकाच्या security ने दिला, दोन्ही वेळा बाग उघडा एकदा पॅन्ट मध्ये हात घातला ... विचारू नका .. मी त्याला म्हणणार होतो कि अरे मुर्खा दोन खंड ओलांडून आलोय , पागल कुठला ... पण मी सुरवातीला 
Naturally unnatural म्हणालो ते ह्याच साठी ... ती domestic वाली बाई , उगाच have a great flight sweet heart म्हणाली , आणि उगाच कान्सास ला जात कुणी तरी वगैरे , म्हणजे एकूणच सगळ्यांशी असं बोलत होती, माझा आधीचा अनुभव इंग्रज आणि युरोपात जर्मन वगैरे इतकी सलगी अशक्य भारतात तर त्या air hostess स्वतःला विश्व सुंदरी समजतात आणि तुच्छ लेखतात आपल्याला .. ते एक येगळं आणि हे एक ... 

आपण ह्यांची कॉपी खूप करतो आणि ती अजिबात करू नये ... 







Thursday, August 9, 2018

News and reporters

Rediff is commanding me to know 5 things about Nick Jonas (5 things you MUST know about Nick Jonas) and forces me to increase my knowledge on Taimur's (not the tyrant who killed millions) moods and how everyone around (him, I guess) is trying to make the baby smile.......oops has journalism fallen (vertically)this low? I mean, OK they get paid (paid is an understatement) for this, but then is it asking too much to expect at-least some tiny atoms of shame or professionalism from them? Can't they run an ad on Nicky and tommy and mickeys of the glamour industry? I some how pity them, they are forced (possibly by the owners) to do this but the worst part comes when the same people try to be preachy...:)

"Shweta Nanda's Father in Law passed away, AB rushes back", screams HT....What??? Escorts any one? The wealth creation by the Nandas, the employment generated,  networth? social standing and much more, reduced only to a bolywood star daughter's Father in Law? Seriously? So much halo around the film stars...everyone loves MR. AB. yours truly included, but should the press only and only highlight that? As a small print perhaps that he was also related to the Bacchan's in so and so way could have been fine...so AB rushing back to India is more of a news than the death of an renowned industrialist.